25. Budva

Na een lange pauze in de buurt van het moerasgebied en het verbrande bos reden we door naar Budva. Het binnenland was saai en dan al dat afval overal in de kant en al die megagrote reclameborden. Echt lelijk. De laatste kilometers langs zee waren wel weer leuk.

Budva is een behoorlijk grote, drukke stad met heel veel moderne gebouwen, winkelcentra, enz. Maar waar ligt de oude stad nu toch? Op een gegeven moment zagen we hem in de verte liggen, maar toen zaten we dus al helemaal aan de verkeerde kant. Ai, moesten we die hele stad weer door. Fijn ook dat er geen bordjes neergezet zijn. Of staan die verscholen achter die lelijke reclameborden? Ook de tweede poging om in de oude stad te komen, mislukte. Alhoewel…..we kwamen wel op een plekje uit, vanwaar je het oude stadje prachtig in zee kon zien liggen!

Poging drie was de laatste weg van het kruispunt en toen waren we er eindelijk. Er lag ook vrij vlot een parkeerplaats langs de weg waar nog plek was en daar hebben we hem maar snel neergezet. Cabrio eraf en op naar de stad!

Volgens de boekjes is geen enkele stad in Montenegro zó snel gegroeid als Budva. De stad is overbevolkt en zeker in de zomer. Er is een groot tekort aan parkeerplaatsen, de wegen rond de stad staan vast en er is zelfs gebrek aan water. Wij hebben trouwens al een paar keer een vrachtwagentje zien rijden met een grote tank water. Hebben ze hier dan geen waterleiding? Maar dat terzijde.

Verder blijft Budva nog steeds als een magneet aan toeristen trekken en dan vooral aan Serviërs en Russen. Deze stad zou de mooiste dames, de snelste auto’s, de hoogste prijzen, het best eten, de nieuwste mode en ook de langste nachten in disco’s en bars hebben. Persoonlijk zou ik deze stad dan meteen links laten liggen. Maar goed, wij hadden ook andere dingen gelezen.

Wij vinden het veel leuker om te lezen dat de Venetianen deze parel aan de Adriatische zee een geweldig aanzien hebben gegeven, dat het één van de oudste nederzettingen aan de Adriatische kust is, dat het idyllisch op een schiereilandje in het prachtig blauwe water ligt, dat er heel veel kerkjes zijn, een goed bewaarde stadsmuur en een citadel die nog aardig intact is.

Maar goed, nu onze ervaringen. Eerst kwamen we langs een soort marktje voor kleding, badspullen en souvenirs. De mensen waren niet zo aardig. Ze kwamen veel te vlug in je nek hijgen. We hadden het dan ook snel gezien en gingen het pad langs de zee lopen. Tjonge, wat een gribus hier. Het pad was een zooitje; veel bootjes waren gammel en er liepen oude kerels in een sjofele zwembroek met een giga bierbuik eroverheen en vrouwen in vage tenuetjes. Het zag er niet uit. Wij kregen associaties met de Azovsische Zee in de Oekraïne. We keken onze ogen best wel uit aan deze hele foute modeshow. Goh, die mannen kunnen hun zwembroek volgens mij niet eens meer vinden als ze hem ’s avonds uit willen doen?!

Het strandje had klein-Scheveningen kunnen heten. De mensen lagen zowat bil aan bil onder de elkaar net niet overlappende knalrode Coca-Colaparasols. Pff, mij niet gezien. Er liep ook een smalle kade een stukje de zee in, maar ook die zag er niet uit. Half verroest, gaten in het beton en een gammel bankje aan het eind. Ach, maar toch kan dat ook wel zijn charme hebben. Wij zijn toch niet zo van het chic de la chic. Leuk voor een keertje, maar het hoeft niet per se.

Er waren heel veel leuke restaurantjes. Niet chic, maar best gezellig. Ook de toeristenstalletjes ontbraken niet, maar die vielen reuze mee. Er lagen heel veel kleine bootjes aan de kade en elke bootje zou een taxi naar Hawaï, St. Stefan, de blauwe grot en weet ik veel wat zijn. Helemaal aan het eind van de kade, net voor de stad, lagen ook nog een paar peperdure jachten, die hier een beetje uit de toon vielen.

De stadsmuur was somber, grijs en erg kaal. Het had geen leuke entree en toen we erdoor liepen waren we ook verbaasd. Tjonge, moet dit een parel van het land worden? Echt een binnenkomer zoals Kotor had het stadje niet.

Maar al gauw vonden we het hier ook best leuk. Een winkeltje waar een tafel met vier stoelen met fleurige kussens onder een olijfboom stond en waar iconen en flessen drank verkocht werden. Zowel binnen als buiten zag de winkel er ontzettend leuk uit. Het rook er een beetje naar wierook en wat verderop in een doodlopend steegje zaten mannen elkaar te masseren en zat er een vrouw met een heel rare muts op iets te roken, waar ze aardig in trans van raakte. Bizar straatje wel. Wij gaan nog maar even rechtdoor.

Dit stadje met zijn aanvankelijk grijze huizen had mooie lantaarns en veel groen. Hoe verder we kwamen, hoe witter de huizen werden. Ook de luiken waren wit. Zowel de stenen als de oude huizen ademden oude tijden en strandgevoel. Er waren veel winkels maar er was weinig keuze. Nemen we de juwelier links, de juwelier rechts of wordt het een van de 84 andere? Even later kwamen we daar ook heel wat souvenirwinkeltjes tegen waar de vrolijke spullen (die veel te duur waren) een vrolijk tintje aan de witte huizen gaf.

Ook het oude Budva is ommuurd. Op een gegeven moment, na een winkel met hele lelijke kleding, zagen we een klein trappetje en een stokoud, scheefhangend deurtje dat open hing. Daarachter stond je ineens op het strand! Dat was wel leuk. Ook hier stervensdruk. Op dit strand kon je meteen van cultuur genieten, want er stond een kerk of klooster aan de rand. Wel apart!

Even verderop kwamen we op het grote plein van de stad waar behalve veel Turks aandoende terrasjes onder veel groen ook de prachtige, hoge, witte stenen klokkentoren van de Sveti Ivana en het er vlakbij gelegen Sveti Trojice lag, waar een prachtig gemozaïekt schilderij in een halve cirkel boven de hoofdingang te zien was. Ook eromheen lagen nog heel wat kleine, schattige kerkjes en een kloostertje. Het ene kerkje had een prachtige iconostase, maar die andere zag er eerlijk gezegd vreselijk uit. In plaats van een prachtig gedecoreerde achterwand leek het wel of de plaatselijke kleuterschool zich uit had mogen leven. Echt afgrijselijk! Ook de zijkanten waren schreeuwerig bont en primitief. Het deed ons heel erg aan de kerkjes in Roemenië denken.

Dit pleintje dateert trouwens al vanaf de 14e eeuw. Nou Geer, dan viel dat gebak in de vitrine bij een van de terrasjes dat slechts één dag over de datum was, toch best mee? We hadden best wel zin om op een van de gezellige terrasjes te gaan zitten, maar het was te koud voor bier, ik mocht geen thee i.v.m. een homeopilletje en van prik houden we niet. We lopen maar weer verder.

We blijven ons verbazen over de hordes mensen die echt overal selfies staan te maken. Ze lijken straalverliefd op zichzelf en vinden zich zo te zien heel wat. Wij vinden het nogal overdreven en kijken elkaar nogal eens met licht opgetrokken wenkbrauwen aan. Die komen thuis met 500 foto’s van hun eigen gezicht en hebben (vrees ik) helemaal niets van het land gezien. Maar ja, dat kan ook aan ons liggen.

Net als Kotor had ook Budva van die leuke halfronde openingen in de winkels, waar zowel de deur als een raam in zat. In Budva waren veel sierlijke ijzeren balkonnetjes en mooie versieringen voor het raam. Waar Kotor één harmonieus geheel was, was Budva wat rommeliger. Ook hier wel smalle steegjes waar de honderden toeristen zich over de gladde marmeren stenen begaven. Heel veel leuke uithangborden en ook gelukkig nergens eenheidsworst. Ik vond het echt een stadje waar alles aan zee deed denken; de witte huizen, de luiken en kozijnen van steigerhout en overal wapperende handdoeken en strandspullen. Ja, ook dit stadje had wel wat. Een klein, charmant stadje waar alles zee ademt. Heel anders dan Kotor, maar zeker not bad for one day!

Het beroemde beeld dat op een van de rotsen in zee voor Budva moet liggen en die op iedere ansichtkaart, magneet, beschilderd bord of weet ik veel wat van Budva staat, hebben we niet gezien. Misschien later op de terugweg nog. Verder zou Budva beroemd zijn om zijn vierkante huizen met oranje pannendaken, maar dat valt ook niet echt op. Misschien vanaf een wolk of zo?

Alweer een nis vol iconen, één met Venetiaanse maskers, een terrasje midden in het groen met leuke schommelbanken, een man met vrolijk beschilderde fluiten, die nogal vals waren en weer een terrasje waar de tafeltjes gescheiden werden door een soort kamerscherm van negen foto’s in een houten lijst met dingen van de kaart erop. Heel origineel en fleurig!

We hebben nog een hele tijd op het pleintje van de kerkjes en kloosters rondgehangen, waar een gitarist continu leuke liedjes zat te spelen. Nadat we ons moedig tussen twee grote groepen toeristen staande hadden gehouden en eindelijk, eindelijk eens een hopelijk goede foto zonder honderd hoofden konden maken, we langzaam terug te slenteren naar de camper.

Het werd al weer wat schemeriger en we kwamen in een pizzawijk aan. Niet dat ie zo heette, maar in het hele straatje kon je niets anders kopen. Wij ook maar een stuk gehaald. Ai, wij zijn verpest in Kotor! Deze pizzapunt is gewoon een kleffe hap, waar je de smaken zelf mag raden. En ze waren nog koud ook. Bah!

Bij de haven lagen ook twee knalrode minionderzeeërtjes waar mensen een rondje konden maken. Dat zag er leuk uit. De markt was nog in volle gang en ook waren er standjes met tig koelvitrines naast elkaar! Ik zag nog een hele leuke jurk met een veel te hoog prijskaartje. Later nog een mooi, rood, wollen vest in Balkanlook, maar die hangen er nog steeds. Die prijzen zijn echt te hoog hier.

Net bij de zee vandaan was het nogal druk. Hordes mensen liepen midden op straat, alle winkels waren open en er waren veel moderne kledingzaken tussen de barretjes en de souvenirwinkeltjes. Wij hadden echt het gevoel ergens in Turkije te wandelen. Alleen het geluid van de minaretten ontbrak nog.

Bij de supermarkt naast de parkeerplaats hebben we wat boodschappen gedaan. Ze hadden wel tig flessen yoghurt in allerlei kleuren, maar een pak melk? Nee, dat verkopen ze niet. Nou, da’s lekker want melkautomaten zijn we na vorige week zondag ook nergens meer tegen gekomen. Maar ze hadden wel hele lekkere walnotenlokum (Turks fruit). Dat was dan weer leuk!

De parkeerplaats leek best rustig. We besloten dan ook te blijven staan, maar dat hadden we in Budva zelf al half en half bedacht. Gerard had echter wel een rondje langs het terrein gemaakt en drie barretjes met discoverlichting gezien. Ach, die gaan op maandagavond vast niet meer aan. Zitten wij net relaxed aan een kop kamillethee knallen er ineens tientallen decibels over het terrein. Zó, dat is pittig! En even later nog meer. En toen de derde nóg harder los ging, wisten we dat het de hoogste tijd was om met grote spoed te vertrekken. Bah, dit kost je weer je halve avond. Het moest verboden worden die vreselijke rotherrie!

Ik vind dat zo’n ellende hè. Dan moet je in het stikdonker ergens iets gaan zoeken, terwijl je het land en de gewoontes nog helemaal niet kent. Budva uit ging nog wel, maar ja, waar ga je staan? We dachten iets gezien te hebben, moesten veel moeite doen om te keren en alsnog in die straat te komen, maar het bleek niets. Terug maar weer, want Gerard dacht nóg iets gezien te hebben. Maar ineens riep ik: “Geer, rechtdoor, daar hebben we ook een kans!” Mijn intuïtie bleek goed te zijn en al gauw stonden we op een vrij rustig en veilig plekje dichtbij hotels en appartementen. Maar dan net aan de goede kant van de sloot, waar het behoorlijk rustig is. Wij wagen het er op.