44. Gaten, kuilen en bergen

Alweer een prima plek! Heerlijk rustig en niet eens één zwerfhond! Het hotel zag er bij avondlicht echter wel een stuk chiquer uit dan overdag! Gisterenavond hebben we zowaar voor het eerst ons favoriete Jambo gespeeld, nadat ik leuk met mijn moeder had gebeld en
Gerard eerst minstens 15 vliegen heeft gegrild. Leuk die koeienexcursies! Wat zullen we vandaag weer gaan zien? Volgens de gids staat er een pittige, maar schitterende bergtocht op het programma.

Om 10.30 uur reden we weg uit het op 1.020 meter hoge Erseke. Na dit dorp zagen we nog één superoud boerenspulletje. Golflplaten schuurtjes en een soort kraal van takken voor het vee. Er liep welgeteld één geit in. Wat woonde die man hier eenzaam! Er rijdt bijna niemand en we kunnen in elke bocht stoppen om een foto te nemen. Er was vandaag dan ook geen enkel handelaartje langs de weg te zien. Dat zegt voor Albanië genoeg. De weg was niet denderend en erg smal. Krijg je nog een bord wegversmalling! Hoezo? We rijden al op een veredeld fietspad? En ja, laten we er meteen maar een helling van 10% bij doen. Scherpe bochten en erg dicht op elkaar! Het begrip haarspeldbochten is hier nog niet uitgevonden. Welnee, we doen gewoon een kurkentrekker naar boven! Het was zwoegen en zweten, want het was erg warm in de zon, die we een groot deel van de dag pal tegen hadden! Maar wat fijn, dat we gisterenavond niet zijn doorgereden! Dat was een drama geworden.

In de zon was het heerlijk, maar hoog in de bergen en onder de bomen, was het vanmorgen ook fris en kruidig. Kortom een bijzonder stralende herfstdag. Zeker met al die bladeren die geel, oranje en rood beginnen te kleuren. Om 13.00 hadden we vergadering. Steken we via een witte weg door naar die andere weg of rijden we om via Griekenland, wat hier vlakbij is? Ik zag een lunch met souflaki, heel veel tzatziki en een goed glas Imiglikos helemaal zitten en het leek me ook wel leuk om een klein rondje Griekenland te doen. Eigenlijk hebben we een paar weken vakantie te kort. Het is hier nog zulk heerlijk weer en we willen nog zo veel zien. We hebben het hartstikke druk met reizen en op de reisgidsjes na, nog geen boek gelezen! Je wilt niet weten, hoe veel ik er bij me heb!

We besloten om toch het witte weggetje te gaan rijden, want Gerard had gelezen, dat deze route heel erg mooi zou worden. De schrijver Paul Wennekes was hier helemaal lyrisch over. Nu wij nog. Na onze gebakslunch – je kunt niet altijd groente eten – reden we dan verder. Bij Leskovik verlieten we de doorgaande weg. Er liepen hier heel veel gezadelde paarden en ezeltjes. We keken met verbazing hoe ze apart huppelend de heuvel afgingen. Wat bleek nu? Ze hadden gewoon de voorpoten van de dieren aan elkaar gebonden! Vind je ’t gek, dat ze zo raar deden?

We waren nog niet van de doorgaande weg af of de weg werd al slechter. Heel veel slechter. Het was soms meer gat dan weg en dan hier en daar wat gestoffeerd met asfalt of grind. En nee, natuurlijk stond er geen vangrail. Je viel hooguit 200 meter naar beneden, dus waarom zouden we er een neerzetten? Maar het eerste gedeelte was behalve hopeloos rijden, ook heel ruig. Wat een hoge, steile bergen en diepe ravijnen onder ons! “Boink, weer een kuil!” Een 4x4 camper zou hier wel fijner zijn! En dan staat er ineens een busje langs de kant van de weg hele stapels takken in de laden. De mensen gebaarden, dat we er wel langs konden. We moesten gewoon even door die goot van 40 cm heen en daarna half over die goot via de berm. Dat moest wel kunnen dachten de mannen, die hooguit nog 3 of 4 tanden hadden. Nou, dat gaan wij dus echt niet doen. Ze gaan maar fijn een stukje meer de kant in. Eerst zeiden ze nog, dat dit helemaal geen goede weg was. Nou, dat hadden we echt nog niet door! Ze gebaarden dat we terug moesten. Ja hoor, natuurlijk! We keren gewoon op een weg hoog in de bergen waar toevallig net wel een stukje vangrail staat. Het zou niet eens kunnen, al zouden we willen. Maar daarna was het ineens geen probleem. Het was nog 6 km tot Charcove en daar zou de weg beter worden. Toen de slimpies zagen, dat wij echt niet door die geul, laat staan er over gingen en ook niet van plan waren te keren, stapten ze zowaar in en zetten de bus aan de kant. Ach ja, dat kan hier allemaal.

Door maar weer. Het eerste stuk was wel ruig, de andere kant ziet er ook mooi uit, denken we, maar we hebben te veel tegenlicht. Jammer. Inmiddels wees de meter in de camper aan, dat het in de cabine 40 graden was. Ik zweette me rot! En dan zie je na een tijdje een prachtige, ijsblauwe rivier onder je stromen en je kunt er in de verste verte niet bijkomen. Echt sadistisch! En de rest van de middag bleven we tikkertje met de rivier spelen. In een gat van niets net voor Përmet, zagen we nog een hangbrug, waar we even op gingen. Niet alleen omdat er een vrouwtje met een kruiwagen overheen wilde, maar ook omdat je in het midden ten minste een goede foto van de rivier kon maken! Maar wat is die bedding van de rivier ontzettend breed! In de winter schijnt het water wel 20 meter hoog te kunnen komen! Vandaar dat die hangbruggen ook zo hoog hangen! Even later zagen we trouwens nog een hangbrug voor vergevorderden. Er zaten geen planken meer op, alleen nog twee kabels! Zou iemand hier over durven?

Op een ritje van 50 minuten waren we er inmiddels al 70 uitgelopen en we waren er nog niet eens! Toen we weer instapten, startte de camper voor de zoveelste keer weer eens niet. Rotding! Maar gelukkig reden we na een klein kwartiertje weer. We gingen over een brug heen, vanwaar we ook weer een mooi uitzicht hadden. Ik stapte uit. Fijne reling. Hij is ongeveer 1.60 meter hoog en daaronder is gewoon helemaal niets!!!! Ik kan er gewoon over koppeltje duikelen, als ik dat leuk zou vinden….Echt gevaarlijk!

En zo ploeterden we verder. We waren moe en gaar. Het dorpje Përmet, waar we iets wilden gaan drinken, hebben we fijn laten liggen, net als Këlcyrë. Volgens de boekjes zou de tijd hier hebben stilgestaan. Nou, daar hebben wij zelf ook al uren last van en zo te zien viel dat hier wel mee. Of tegen, want er was gewoon geen zak aan. Maar we vonden het ook te laat worden en hebben weinig moeite gedaan. Wel een ernstige dag trouwens. Het is smoorheet en we hebben nergens een biertje op! Zou het heel slecht met ons gaan?

Wij gaan fijn door, want er was een wonder geschied! We kregen een weg, zonder gaten, kuilen, scheuren en overal asfalt. Het lag nog recht ook en we konden eindelijk weer eens sneller dan stapvoets. We konden, naar zijn 2, 3 en zelfs de vier ging fluitend! Net voor Gjirokaster kwam er weer leven in de brouwerij. We zagen een paar gribus golfplaten kotten op een heuvel, een schaapherder met flinke kudde op de weg en een vrouw die haar koe uit het weiland ging halen. We moesten over een flinke brug, waar we zowaar een tegenligger hadden en werden ook nog getrakteerd op twee plaatjes van mensen die met een oud trekkertje aan het hooien waren. Het hele gezin zat in de trekker en op de hooiwagen. Leuk!


Net voor de stad kwam ook de straathandel weer terug. Hier vooral veel honing, maar gezien de honderden bijenkasten die we gezien hadden, was dit niet echt een verrassing. Wat ernstiger was, was dat er naast de toch al brede weg een enorm brede stoep van minstens 3 meter lag, waar het vrij druk was. Daarna hebben we in recordtempo 4 tankstations en zelfs 3 grote supermarkten achter elkaar gezien, wat we al helemaal niet meer kenden! Wat een drukte! Lieve help, we raakten er zowat in de stress van! Geef ons maar het landleven van de laatste tijd!

Maar ja, we hebben de oude stad Gjirokaster op ons verlanglijstje staan. Een stad, die zo ongeveer tegen de berg aangeplakt ligt en bekend staat als de stad van de duizend trappen! Maar dat gaan we morgen meemaken. Rond 18.00 uur reden we een camping op, die nog maar een paar maanden open is. We staan er samen met een Oostenrijks stel. De man vertelde dat je gerust met de camper de stad in kon en de campingbaas vertelde, dat we echt geen stress om zigeuners hoefden te hebben. Nou, dat is dan weer fijn, want ik had net gelezen, dat Gjirokaster bij avond ook heel sfeervol is als de Roma overal muziek maken……

Maar vanavond gaan we niet meer, want we zijn totaal versleten! Hij zal nog wel een nachtje blijven liggen. Wij gaan er morgen heen. Er schijnt in de oude stad nog een oude bazaar te zijn! Daar had ik thuis al zin in. Kom maar op!