51. Beestachtige rivièra
Door: Maan
Blijf op de hoogte en volg Gerard en Manuela
18 Oktober 2019 | Albanië, Himarë
Omdat we hier toch wel wat langer geweest waren dan we met onze uiterst royale planning gedacht hadden, besloten we om zeker tot boven Sarande geen fotostops meer te maken, tenzij het heel bijzonder was. Ik was zo ingestapt en had fijn mijn natte kleren aangehouden. Dat is lekker verkoelend! Voordat we wegreden, smeerde Gerard nog even een broodje en was ik een zwerfhond met enorm opgezwollen tepels aan het voeren. Dat dier kon wel wat gebruiken. Ik heb 8 sneden brood gegeven en ze schrokte alles op topsnelheid naar binnen. Toen wij wegreden, bleef het dier naast de camper rennen. Totdat ze ineens heel hard ging blaffen en voor de camper langs ging om even later trots met haar drie kleine, schattige, witte puppy’s terug te komen. Alsof ze ze even wilde laten zien! Wat waren ze lief!
Toen we de slagboom passeerden, werden we uitermate vriendelijk gedag gezegd, door de man die onze Albanese woordjes op de heenweg zo leuk vond. Hij stond op en zwaaide ons uit. ‘Bye bye Hollanda!” Echt heel leuk!
Op onze eerste excursie door de Albanese Alpen naar Vermosh, hadden we op een gegeven moment twee varkens voor de camper, die heel hard en grappig begonnen te rennen. Hier had ik een filmpje van gemaakt. Een paar honderd meter voordat we de doorgaande weg opdraaiden, konden we deel 2 maken. Nu dan Peppi en Kokki met peppa Pig en George. Er liepen hier gewoon 4 varkens in het wild. Een beetje mensenschuw waren ze toch wel, want toen Gerard uit wilde stappen, waren ze hem meteen gesmeerd. Ze waren gewoon onder de brug doorgelopen om er aan de andere kant weer uit te wandelen. We blijven het leuk vinden, dat gezellige Albanese landleven!
Onderweg naar Sarande heb ik vanuit de keuken geprobeerd het zigeunerkamp te filmen, maar of dat gelukt is? Ik heb ernstige twijfels. Maar goed, dat zie ik straks wel. Een stukje boven Sarande zou de befaamde Albanese rivièra beginnen. Nou, daar hebben we het eerste uur niets van gemerkt. We reden op een vrij nieuwe weg en zagen alleen maar bergen, die gelukkig ook erg mooi waren. Die keer dat we zee zagen, viel het best wel tegen. We hadden de zon pal tegen, waardoor het water niet echt blauw leek en de lucht vaag wit. Dan was het eerste dorpje waar we dwars doorheen kwamen, veel leuker.
Het begon er eigenlijk al iets voor. Een paar koeien, die zelfstandig aan de wandel waren, twee ezels half op de weg, een kudde schapen onder de oude, grote olijfbomen en een kudde geiten langs de hellingen van de weg. In het gehucht zelf zagen we een oud mannetje met een ezel, die bepakt was met zakken en opgerolde kleden. Even verderop kwam er vrolijk boerinnetje met hoofddoek ons met haar ezeltje tegemoet lopen. Daarna een behoorlijk verpauperd spulletje waar nog een paard bij liep. Gele bergen, grijze bergen, groene bergen, vanmorgen zelfs een met heel veel echt rood-roze vlekken, maar steeds met een strakblauwe lucht erboven. Heel veel olijfbomen en in elk gehucht meer bar dan huis. Hier en daar wat straathandel en een verlaten benzinepomp. “Hé Maan, moet je kijken!” Er kwam een stoere 4x4 pick-up aanrijden, met een jonge vent in de bak en een ezel, die ze er aan vast hadden gebonden met een touw strak om zijn nek en dus nu de poten uit zijn lijf moest rennen! Stelletje dierenbeulen! Ze vonden het ook niet echt leuk, dat ik er een foto van nam! Pech voor ze.
En nog veel meer bergen, olijfbomen, hier en daar wat dieren, de vangrail die 10 meter onder ons lag, geelbruine woeste bergen waar een soort kloof in zat, en ja hoor, uiteindelijk ook weer een stukje zee! Hoog bovenin de bergen waren ze hotels aan het bouwen. Tja, dan heb je uitzicht op zee, maar eer dat je van die berg af bent en op het strand zit, is je dag om en kun je weer terug. Ik geloof niet dat deze hotels een goed idee zijn. Ze zijn bovendien hopeloos moeilijk tot niet te bereiken.
Nog meer dieren, een stoere geitenhoedster, een hele kale, gele berg, waardoor je je haast in de woestijn waande. ’t Is dat er na de volgende bocht alweer een barretje was, maar anders… Een eiland, wat zo dicht langs de kust lag, dat ze er maar een weggetje naartoe hadden gemaakt. Je kunt er echter niet heen rijden, want er staat een bar midden op de weg! En er vlakbij zagen we drie stokoude vissersbootje op een kluitje. Het zag er niet echt zeewaardig meer uit, maar ze dreven nog. Bij een restaurantje bloeide de bougainville uitbundig, spotte ik zelfs nog wat hibiscussen, cactusvijgen en een boom met overrijpe granaatappels. Het was geloof ik een eco-restaurant, dat ook gekleurde huisjes halverwege de berg verhuurde. Wat verderop stond een berg helemaal vol met agaves! Hoezo gaaf! Ze stonden allemaal meters hoog in bloei!
Een klooster, dat niet echt te bereiken was en twee kloosters die totaal kapot gemaakt waren en nu als stal of opslag gebruikt werden. Zonde! In de tijd van de communist Hoxha zijn alle kerken, moskeeën en kloosters verwoest. Die dingen waren nergens goed voor en geloof was onzin. Nee, hij besteedde al het Albanese geld aan 750.000 bunkers, die niet kapot te krijgen zijn. Dat is pas nuttig… Ook vandaag zagen we er weer wat liggen. Een andere opvatting van hem was, dat de vruchtbare heuvels optimaal gebruikt moesten worden en er hierdoor zich grootschalige hennepteelt ontwikkelde. Met alle gevolgen van dien.
“Yes, eindelijk een stuk kust, wat te fotograferen valt. We rijden langs een baai!” Ik sprintte van mijn stoel af, sprong over het bedje, schoof het keukenraam open en kon dan eindelijk wat foto’s van de Albanese rivièra maken. We hebben vandaag ontzettend veel gezien en dito genoten, maar tot nu toe valt die rivièra erg tegen. Gelukkig blijven we intens genieten van het landschap, de dorpjes en de dieren. We vrezen dat het er hier over 10 jaar wel eens heel anders uit zou kunnen zien.
Hier zijn de stranden trouwens wel weer redelijk toegankelijk voor iedereen. In Himara stopten we op een parkeerplaats langs het strand om even de coördinaten van de camping te zoeken. Even niet dus. De camper startte voor de zoveelste keer niet en dit keer duurde het dusdanig lang, dat we hem wel een beetje begonnen te knijpen. Maar gelukkig reden we na een dik kwartier weer opgelucht verder. De camping in het romantische dorp, want niet meer romantisch is was stervensduur, maar daarvoor zagen we een paar campers op het strand staan. Gerard ging even informeren. Er staan twee Tsjechen en een Frans stel en zij blijven allemaal slapen. Mooi, dan hebben wij bij deze ook een plek en nu staan we dan op het strand. Eersterangs midden in de rivièra! Strak na ons reed er nog een Pool het terrein op, met wie we een paar zinnetjes wisselden. Hij was perplex toen ik ‘djen dobri’ zei. Kon ik maar alle woordjes in alle talen onthouden, die ik ooit geleerd heb! Helaas was het al schemer toen we aankwamen, maar ik denk dat we wel op een mooi strand staan. Ik leg mijn bikini vast startklaar!
Toen we de slagboom passeerden, werden we uitermate vriendelijk gedag gezegd, door de man die onze Albanese woordjes op de heenweg zo leuk vond. Hij stond op en zwaaide ons uit. ‘Bye bye Hollanda!” Echt heel leuk!
Op onze eerste excursie door de Albanese Alpen naar Vermosh, hadden we op een gegeven moment twee varkens voor de camper, die heel hard en grappig begonnen te rennen. Hier had ik een filmpje van gemaakt. Een paar honderd meter voordat we de doorgaande weg opdraaiden, konden we deel 2 maken. Nu dan Peppi en Kokki met peppa Pig en George. Er liepen hier gewoon 4 varkens in het wild. Een beetje mensenschuw waren ze toch wel, want toen Gerard uit wilde stappen, waren ze hem meteen gesmeerd. Ze waren gewoon onder de brug doorgelopen om er aan de andere kant weer uit te wandelen. We blijven het leuk vinden, dat gezellige Albanese landleven!
Onderweg naar Sarande heb ik vanuit de keuken geprobeerd het zigeunerkamp te filmen, maar of dat gelukt is? Ik heb ernstige twijfels. Maar goed, dat zie ik straks wel. Een stukje boven Sarande zou de befaamde Albanese rivièra beginnen. Nou, daar hebben we het eerste uur niets van gemerkt. We reden op een vrij nieuwe weg en zagen alleen maar bergen, die gelukkig ook erg mooi waren. Die keer dat we zee zagen, viel het best wel tegen. We hadden de zon pal tegen, waardoor het water niet echt blauw leek en de lucht vaag wit. Dan was het eerste dorpje waar we dwars doorheen kwamen, veel leuker.
Het begon er eigenlijk al iets voor. Een paar koeien, die zelfstandig aan de wandel waren, twee ezels half op de weg, een kudde schapen onder de oude, grote olijfbomen en een kudde geiten langs de hellingen van de weg. In het gehucht zelf zagen we een oud mannetje met een ezel, die bepakt was met zakken en opgerolde kleden. Even verderop kwam er vrolijk boerinnetje met hoofddoek ons met haar ezeltje tegemoet lopen. Daarna een behoorlijk verpauperd spulletje waar nog een paard bij liep. Gele bergen, grijze bergen, groene bergen, vanmorgen zelfs een met heel veel echt rood-roze vlekken, maar steeds met een strakblauwe lucht erboven. Heel veel olijfbomen en in elk gehucht meer bar dan huis. Hier en daar wat straathandel en een verlaten benzinepomp. “Hé Maan, moet je kijken!” Er kwam een stoere 4x4 pick-up aanrijden, met een jonge vent in de bak en een ezel, die ze er aan vast hadden gebonden met een touw strak om zijn nek en dus nu de poten uit zijn lijf moest rennen! Stelletje dierenbeulen! Ze vonden het ook niet echt leuk, dat ik er een foto van nam! Pech voor ze.
En nog veel meer bergen, olijfbomen, hier en daar wat dieren, de vangrail die 10 meter onder ons lag, geelbruine woeste bergen waar een soort kloof in zat, en ja hoor, uiteindelijk ook weer een stukje zee! Hoog bovenin de bergen waren ze hotels aan het bouwen. Tja, dan heb je uitzicht op zee, maar eer dat je van die berg af bent en op het strand zit, is je dag om en kun je weer terug. Ik geloof niet dat deze hotels een goed idee zijn. Ze zijn bovendien hopeloos moeilijk tot niet te bereiken.
Nog meer dieren, een stoere geitenhoedster, een hele kale, gele berg, waardoor je je haast in de woestijn waande. ’t Is dat er na de volgende bocht alweer een barretje was, maar anders… Een eiland, wat zo dicht langs de kust lag, dat ze er maar een weggetje naartoe hadden gemaakt. Je kunt er echter niet heen rijden, want er staat een bar midden op de weg! En er vlakbij zagen we drie stokoude vissersbootje op een kluitje. Het zag er niet echt zeewaardig meer uit, maar ze dreven nog. Bij een restaurantje bloeide de bougainville uitbundig, spotte ik zelfs nog wat hibiscussen, cactusvijgen en een boom met overrijpe granaatappels. Het was geloof ik een eco-restaurant, dat ook gekleurde huisjes halverwege de berg verhuurde. Wat verderop stond een berg helemaal vol met agaves! Hoezo gaaf! Ze stonden allemaal meters hoog in bloei!
Een klooster, dat niet echt te bereiken was en twee kloosters die totaal kapot gemaakt waren en nu als stal of opslag gebruikt werden. Zonde! In de tijd van de communist Hoxha zijn alle kerken, moskeeën en kloosters verwoest. Die dingen waren nergens goed voor en geloof was onzin. Nee, hij besteedde al het Albanese geld aan 750.000 bunkers, die niet kapot te krijgen zijn. Dat is pas nuttig… Ook vandaag zagen we er weer wat liggen. Een andere opvatting van hem was, dat de vruchtbare heuvels optimaal gebruikt moesten worden en er hierdoor zich grootschalige hennepteelt ontwikkelde. Met alle gevolgen van dien.
“Yes, eindelijk een stuk kust, wat te fotograferen valt. We rijden langs een baai!” Ik sprintte van mijn stoel af, sprong over het bedje, schoof het keukenraam open en kon dan eindelijk wat foto’s van de Albanese rivièra maken. We hebben vandaag ontzettend veel gezien en dito genoten, maar tot nu toe valt die rivièra erg tegen. Gelukkig blijven we intens genieten van het landschap, de dorpjes en de dieren. We vrezen dat het er hier over 10 jaar wel eens heel anders uit zou kunnen zien.
Hier zijn de stranden trouwens wel weer redelijk toegankelijk voor iedereen. In Himara stopten we op een parkeerplaats langs het strand om even de coördinaten van de camping te zoeken. Even niet dus. De camper startte voor de zoveelste keer niet en dit keer duurde het dusdanig lang, dat we hem wel een beetje begonnen te knijpen. Maar gelukkig reden we na een dik kwartier weer opgelucht verder. De camping in het romantische dorp, want niet meer romantisch is was stervensduur, maar daarvoor zagen we een paar campers op het strand staan. Gerard ging even informeren. Er staan twee Tsjechen en een Frans stel en zij blijven allemaal slapen. Mooi, dan hebben wij bij deze ook een plek en nu staan we dan op het strand. Eersterangs midden in de rivièra! Strak na ons reed er nog een Pool het terrein op, met wie we een paar zinnetjes wisselden. Hij was perplex toen ik ‘djen dobri’ zei. Kon ik maar alle woordjes in alle talen onthouden, die ik ooit geleerd heb! Helaas was het al schemer toen we aankwamen, maar ik denk dat we wel op een mooi strand staan. Ik leg mijn bikini vast startklaar!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
