36. Ulcinj

36 Ulcinj 9 sep. 17 Ulcinj

Wat bijzonder wat we net zagen! Gelukkig hoorde Gerard me roepen, zodat hij even uit de camper kwam en er nog net iets van zag. Daarna wilde ik nog een paar foto’s van zo’n mooie, dikke olijfboom vol met gaten in de bast maken, maar toen kregen we toch een wolkbreuk! We haasten ons de camper in en zagen nauwelijks een hand voor ogen! We hebben de stortbui dan ook maar even afgewacht.

Even later konden we weer door. De eerste lichtstralen vielen weer op zee en de stad was ook wat beter te zien. De laatste kilometers voor Ulcinj zagen we veel olijfgaarden. We vinden de Dalmatische variant met zijn gaten in de stammen erg bijzonder om te zien. Ook passeerden we zowaar de eerste wijngaard. Wij hadden er veel meer verwacht, want we hebben gelezen dat er in Montenegro een aantal goede wijnen gemaakt worden. Misschien dat er veel wijngaarden in het binnenland zijn? Dan zullen we dat vast nog wel zien. Wij zitten toch al aardig vol met Montenegrijnse Vranac. We lijken wel een rijdende bar!

Vlak voor Ulcinj werden de borden ook weer tweetalig. Dit keer geen cyrillisch schrift maar Albanees. Nou, daar bak je ook weinig van. Ulcinj schijnt voor maar liefst 85% uit Albanezen te bestaan! Ik ben benieuwd hoe het daar zal zijn. De stad in ging nog wel, maar jemig wat was het druk! Zo gigantisch veel auto’s, borden, scooters en echt één lang lint van winkels zoals we dat in Turkije veel zagen. Allemaal kleine winkeltjes, veel winkel van sinkels, die uitpuilden van de goederen, overal auto’s ervoor en dan nog al dat getoeter en af en toe de oproep tot gebed – de Muezzin – er doorheen. Hoe tegenstrijdig kan het zijn.

De haveloze huizen, de winkels, de borden, de inrichting van barretjes, aan alles zie je wel dat het hier anders en armer is. Moskeeën, oude vrouwtjes in Turks aandoende kleding inclusief hoofddoek, mannen in armoedigere kleding. En dan dat afval. Alles gooien ze aan de kant van de weg of in zee. Wat een gribusstad. Bij de stoplichten renden er ineens vijf donkere zigeunerkindjes langs. Oh nee, hè! Maar het viel mee. Bijna overal mocht je vrij parkeren. Tenminste dat deed men. Lange rijen auto’s op en langs de weg. Na een tijdje hadden wij ook een plekje op een vrij rustige parkeerplaats op de boulevard gevonden. Gelukkig maar, want ik had het laatste half uur weer ontzettend veel pijn. Zitten met mijn knie 90 graden gebogen is nog best pijnlijk. Nou, dat heb ik geweten! Gelukkig zakte het na even lopen weer aardig af. Maar de stad in moest nog per cabrio.

De stoepen waren absoluut niet rolstoelvriendelijk en de mensen ook niet echt. Ik vond het wel leuk om die winkeltjes te bekijken. Ook waren er heel veel barretjes en restaurantjes variërend van een superbasic tot een gezellige inrichting. De mensen lijken iets anders. Ze zijn donkerder en op het eerste oog wat norser. Er hangen grote groepen mensen gewoon maar een beetje te hangen, al dan niet op een barkruk, aftands stoeltje of muurtje.

Ook de straathandel tiert hier welig. Twee schuursponsjes en een doosje aanstekers op een muurtje, maar ook de auto zelf werd als kraam gebruikt. Men reed de auto een beetje op de stoep en stalde zijn waren uit op de motorkap. Veel winkels met sieraden, zowel ‘gewoon’ als van de juwelier en ook heel wat kledingzaken. Hé, dat Indiase winkeltje leek me toch wel wat met die leuke rode tuniek. Maar ja, kans gemist, want Gerard was druk bezig met mij stoepje op, stoepje af en tussen de vele auto’s door te laveren richting het oude centrum. “Hé stop eens!” Dat vrouwtje in die kraam heeft volgens mij wel leuke armbanden!” Nou dat was ook zo. Doe mij die roze maar. “Enne… als ik ze nu alle drie neem? Toen kreeg ik ook nog korting. Nu heb ik er dus drie. Leuk! Ik associeer ze toch met Albanië.

Even later hadden we het strand zonder kleurscheuren bereikt. De armoedige parasolletjes stonden vrij eenzaam op het strand, waarachter de golven wild tekeer gingen. Een paar stoere jongens gingen ondanks de rode vlag toch het woeste water in en genoten volop van de pittige golven. En verscholen in een hoekje achter een stapel afgebladderde strandstoelen zat een oud Albanees stel stilletjes te genieten van de zon. Opa deed zijn zelfs zijn oude, verschoten manchester broek nog uit om zijn magere benen en lange onderbroek aan de zon te kunnen warmen. Een leuk plaatje.

Op de boulevard stonden allemaal houten kraampjes waar mensen hun waren probeerden te slijten. Veel sieraden, maar ook wat mooie kleding (klederdracht uit Albanië) en ander textiel. Ik gok schorten en /of tafelkleden.

Het oude stadje bleek op de heuvel achter de die hoge stadsmuur daar te liggen. Nee! Helaas, toch wel. We reden langs de baai, waar de kleine bootjes flink heen en weer schommelden door de stevige golven en sjokten even later de vele treden op naar boven. Voor mij ging het lastig met knie en voet, maar Gerard had de rolstoel! Ook geen feest!

Wij hadden verwacht dat we na de stadsmuur op een leuk pleintje uit zouden komen, waar de oude kerk zou staan, waarvoor eens de slavenmarkt was. Niet dus. Alleen maar restaurantjes, appartementen, wat huisjes, veel borden, maar een kerk? Nee. Tot nu toe alleen maar een toeristenfuik met al die restaurantjes! Na veel vragen, twijfelen, weer een steil straatje, gokken we links of toch maar rechts?, kwamen we dan uiteindelijk op een vlak stukje aan, dat met moeite een half pleintje genoemd zou kunnen worden. Links de hoogste stukken van de stadsmuur van waaraf je een mooi uitzicht op de kust had, als je geen onwijs tegenlicht had of te veel bewolking, voor je een andere stadspoort met dikke deuren en rechts een hek, waarachter wel iets kwam.

Van deze kerk hadden ze echter een museum gemaakt, zodat ze entree konden vragen. Maar dat stelde weinig voor. Voor 2 euro konden we weer verder lopen. Links een muur met allemaal cellen, waar ooit slaven in zaten, later ‘gewone’ gevangenen en nu lagen er resten van gebouwen, graven en aardenwerk uit lang vervlogen tijden, zoals die van de Romeinen, de Venetiërs en de Ottomanen. Er lag zelfs nog een flinke stapel totaal verroeste kogels. Je snapt, dat wij nu we dit gezien hebben, blij zijn dat Montenegro lid van de NAVO is.

Net voor de ingang van het spul stond een leuk, oud vierkanten huis waarin een maquette van het oude Ulcinj uit steen gemaakt was. Wat een monnikenwerk, maar ook wat prachtig! Echt indrukwekkend! In het midden van het plein stond iets wat op een doopvont leek, maar wat een ontzettend diepe put bleek te zijn. Aan de rechterkant stond een heel klein kerkje, wat in de Ottomaanse tijd omgebouwd is tot moskee. De minaret was er inmiddels voor het grootste deel weer vanaf, maar binnen zag je nog wel zo’n trapje, wat we in moskeeën ook veel zien. Hier staat de imam op voor de preek. Nu waren er geen banken, kleden of mensen maar alleen vitrinekasten met voorwerpen uit lang vervlogen tijden die hier gevonden zijn.

Voordat we dit terrein betraden zagen we ook nog een oud watertappunt met een stenen achterkant uit de 17e eeuw met Turkse elementen en een Arabische inscriptie. Ook op de muur voor het complex stond een Arabische tekst. Het kerkje / de moskee komt uit de veertiende eeuw, heeft een fraaie marmeren deurpost waar versieringen in uitgebeiteld zijn en in de dorpel stond een Latijnse tekst. Maar goed, nog even terug naar de voormalige slavenmarkt tegenover het kerkje. Het plein is omgeven door bogen. De slaven werden vaak verkocht door de Albanese piraten, die voor lange tijd in de stad woonden. De meeste slaven die verkocht werden, kwamen uit Italië en Dalmatië. De piraten beroofden daar de rijke villa’s aan de kust en vingen daarna de eigenaren, die ze meenamen naar Ulcinj om ze daar op de slavenmarkt te verkopen. De inwoners van Ulcinj kochten de slaven niet alleen als goedkope arbeidskrachten, maar meer nog in de hoop om veel losgeld te kunnen vangen van hun hopelijk steenrijke familieleden.

De citadel waarin het kerkje en de slavenmarkt lagen, was best goed bewaard gebleven. Ook stond er een mooi, vierkant, hoog gebouw waarin een galerie gevestigd was. Deze hebben we fijn overgeslagen, want we hebben ons vandaag al helemaal suf geklommen over die eeuwenoude kasseien in die krakkemikkige oude steegjes. Wel hebben we nog een kijkje in het etnologisch museum genomen, waar veel oude voorwerpen en kleding te zien waren. Het grote vat waarin zout bewaard werd, de reuzenpan waarin raki gestookt werd en de bijenkorf inclusief deurtje die uit een hele oude, dikke boom gemaakt was, maakten samen met de houten kruik waarin water bewaard werd, de meeste indruk. Op de eerste verdieping stonden vitrines met prachtige, kleurrijke kleding voor mannen en vrouwen uit zowel deze regio als uit de bergen. Ook was er een pop in traditionele bruidskleding. Op de tweede verdieping stond niet alleen een schattig, houten schommelwiegje met een warme, kleurige gebreide deken, maar er was ook een hoek van een Turks aandoende kamer. Hier hebben we meteen een foto van gemaakt, want ik wil ons huis eigenlijk al jaren een stuk oosterser gaan inrichten. Dat lijkt me geweldig!

Daarna verlieten we met gezwinde spoed de oude stad door de dichtstbijzijnste stadspoort. Deze oude stad was volgens ons helemaal geen oude stad. We vonden het heus wel leuk om er even geweest te zijn, maar dit spulletje bovenop het nieuwe Ulcinj kun je met de beste bedoelingen geen oude of middeleeuwse stad noemen. Het was wel oud, maar er was eigenlijk alleen nog maar dat kleine kerkje met de voormalige slavenmarkt.

We liepen dezelfde drukke straat weer door als die van de heenweg en dit keer gingen we wel even bij het Indiase winkeltje naar binnen. Aanvankelijk leek het een bliksembezoekje te worden. Veel houten katten, gemozaïekte olifanten, Turkse lampen en nog wat van dat spul overgoten met zo’n fout laagje wierook. Bah! Gelukkig ging deze stank nog net. Er was maar een klein rek met wat kleding, wat niet echt mijn aandacht trok. Totdat ik ineens die leuke, superwijde broeken zag, die ik in Trogir ook had gekocht. De meeste vond ik niet mooi, maar het vrouwtje haalde ze allemaal een voor een enthousiast uit het rek. “Hé Maan, die met roze, dat is echt iets voor jou!” “Oh, nou, zo roze is die helemaal niet? De kleuren waren niet heel bont. Tja, lelijk vond ik hem ook niet echt, maar wel te duur. Toch maar even aangepast. Verrassing! Hij was toch wel erg leuk! Ik probeerde nog charmant te onderhandelen maar dat was in deze winkel geen optie. Vaste prijzen waar niets van afgeweken werd. Jammer. Maar even later was de broek dan toch van eigenaar gewisseld. Hier kun je die broeken tenminste heel soms kopen en deze modellen kan ik ook met mijn ‘poot’ aan! Reuze handig dus!

Haastje-repje naar de parkeerplaats, want in het overvolle Ulcinj willen we eigenlijk niet overnachten. Het is stervensdruk en ook nog zaterdagavond. Albanië linken wij met keiharde muziek de hele nacht door – souvenirtje van toen we op de grens van Macedonië en Albanië stonden – en daar hebben wij heel erg geen zin in.

Bij het betalen bleken de prijzen ineens ruim keer twee te zijn. Op het bord stond precies hoe veel het per uur kostte, maar hoera, bij een camper mocht de parkeersmurf blijkbaar nieuwe bedragen roepen. Wij waren hartstikke nijdig. Zet dat er dan bij, dat een camper twee keer zo duur is. Hij lulde dat wij twee plaatsen nodig hadden, wat helemaal niet waar was, nog meer bla bla en de man liep weg want wij voelden ons genaaid en wilden niet betalen. Na wat gesteggel kwamen we op een gemiddelde uit. We hebben het die zak maar betaald, want anders hadden we er nog steeds gestaan. Ik had het geld het liefst heel hard en heel ver weg op de grond gesmeten. Ook jammer dat er net niemand na ons kwam, waardoor we niet voor een opstopping konden zorgen. Bah! En nu snel weg. De duisternis komt ons al tegemoet rennen en wij moeten nog een plekje vinden en hebben geen idee waar.

Al na vrij korte tijd leken we iets gevonden te hebben. Maar nee, deze parkeerplaats was voor een bruiloft, die volop aan de gang was. De royale parkeerplaats bij een restaurant onderweg was ook een goede optie, ware het niet dat door de enorme regenbuien de grond zo drassig was, dat wij er al met diepe sporen doorheen reden. We konden nog net uit die bagger komen. Ai, dat wordt hem ook niet. En toen was het donker. Heel erg donker. De grens met Albanië is heel dichtbij en wij willen het land niet uit. We willen ook niet op een strandcamping staan, want we vrezen het Montenegrijnse nachtleven. Zeker in combinatie met het Albanese!

Hé, hier is een dorpje! Niet dus. Het was een opeenhoping van winkeltjes. Een soort zwarte markt, maar dan ieder zijn eigen pandje. Er was een grote parkeerplaats bij, maar ook daar kon je prima een modderbad nemen. Tja, dan de weg maar weer op. De tijd tikt door, pikzwart was het al en nu rijden we geloof ik in niemandsland! We voelden ons toch wel wat unheimisch!

We gingen nog een rivier over, die heel bijzonder schijnt te zijn. Doordat hij het vele water niet kwijt kan, stroomt het water dan weer terug richting bergen in plaats van de zee (hoe onlogisch kan het zijn). In ieder geval schijnt vissen hier een walhalla te zijn. De rivier ligt dan ook vol met bootjes en flinke netten en schijnt helemaal toeristisch te zijn geworden. Wij zagen vanaf de brug inderdaad wel wat bootjes bij nacht. Hopelijk kunnen we morgen bij daglicht wat leuke plaatjes schieten.

In het allerlaatste hoekje Montenegrijns grondgebied, op het eilandje Ada Bojana, in de delta van de Bojanarivier vonden we een camping. Het is een groot terrein, hartstikke vlak en hard en het is er rustig! Niet één bar aan! Yes! Oké, de wc’s zijn smerig, je moet je buiten wassen en er zijn weliswaar zes douches, maar die hangen in één ruimte en zijn voor mannen én vrouwen. Nou sorry, maar daar heb ik geen zin in.

Maar goed. We zijn heel blij dat we iets gevonden hebben wat én veilig én rustig is en ook nog in de hoek ligt waar we morgen willen kijken! Manlief heeft een lekkere ravioli in elkaar gedraaid, terwijl ik probeerde iets van onze belevenissen van vandaag vast te leggen. Bij het eten hebben we de duurdere Vranacwijn geprobeerd. Deze smaakt iets zachter, maar die andere was ook prima.

We zijn benieuwd waar we precies zijn terecht gekomen. We staan met de achterkant tegen een heg of bomen, maar bij het uitstappen heb ik het ruisen van de zee gehoord. Rond Ulcinj tot de Albanese grens schijnen de mooiste stranden van Montenegro te liggen. Niet alleen omdat het eindeloos lange zandstranden zijn, maar ook omdat ze niet al te snel aflopen en in dit gedeelte steekt ’s middags meestal een stevige wind op, waarop de experts hier dan enthousiast gaan kite-surfen. Op ons verlanglijstje van morgen staat dan ook: kite-surfers. En flamingo’s en pelikanen die we in de dichtbij gelegen zoutpannen hopen aan te treffen. Maar nu eerst nog een spelletje, heerlijke druiven eten en naar bed. Welterusten!