62. Toch naar Podgorica
Blijf op de hoogte en volg Gerard en Manuela
19 September 2017 | Montenegro, Podgorica
Dan denk je even een half uurtje in het nabij gelegen klooster te gaan kijken….. Mooi niet, hè! Pas om 16.00 uur verlieten we het bijzondere klooster Moraca, waar trouwens nog 3 paters, een monnik en wat personeel wonen, waaronder Dragica.
We waren de hoofdweg nog maar nauwelijks op gedraaid, of het was alweer zó mooi! Wat nu bergpassen in afgelegen delen van het land? Hier rijden we op dé doorgaande weg naar de hoofdstad Podgorica en het is zo gaaf! Al die mooie, hoge, met groen gestoffeerde bergen achter elkaar en laag onder ons de Moracarivier, die hier voor een schitterende canyon heeft gezorgd. Het is extra gaaf omdat we heel laag door die kloof rijden. Prachtig! Jammer, dat we haast nergens even kunnen stoppen om dit op de gevoelige plaat vast te leggen. Tja, dat is wel een nadeel van de drukke hoofdweg. Even stoppen is er niet bij. Er staan trouwens wel erg veel gedenkstenen met bloemen langs de weg….. Hoe dichter we Podgorica naderden, hoe meer stalletjes er weer langs de weg stonden. Ze zagen er tamelijk armoedig uit. We hebben het veel beter gezien. Hier alleen wat kratjes en soms een aftands parasolletje.
En wie had dat op de heenweg gedacht, dat wij toch naar Podgorica zouden gaan. Wij in ieder geval niet. We hebben in het hele land geen zigeuner gezien, we hebben ons overal veilig gevoeld en we willen toch eigenlijk wel iets van de hoofdstad zien. En al zeker van de grote Servisch-Orthodoxe kerk, waar we een plaatje op een kaartspel van zagen. Veel meer dan dat en de beroemde vrijheidsbrug zou er niet te zien zijn. De brug hadden we vorige week al van afstand gezien en na even zoeken en vragen vonden we ook de kerk. En raad eens? Daarvoor moesten we over dé brug van Podgorica.
We keken onze ogen uit in deze stad. Er stonden veel flats, waarvan bij sommigen de armoede er via de troosteloze balkons af droop. Er waren ook zat gewone huizen, de straten waren breed opgezet, maar het gevoel van een stad, laat staan een hoofdstad? Nee, dat hadden we niet.
Tegen 18.00 uur stonden we op een parkeerplaats vlakbij de grote, witte kerk. De kerk zag er van afstand heel mooi en indrukwekkend uit door zijn grootte en zijn flinke koepel, maar van dichtbij leek de voorgevel op een mix tussen heel oud en heel modern. Vreemd. De deur was metershoog en in de koperen platen waren prachtig met bijbelse taferelen gegraveerd. En binnen wisten we niet wat we zagen! Er was geen stukje wit te bekennen en alle muren en het plafond waren beschilderd met iconen tegen een goudkleurige achtergrond. De vloer was van marmer waar figuren ingelegd waren. Er was zelfs een fraaie mozaïek van de Ark van Noach ingelegd. Ook hier weer een kandelier en prachtige deuren.
Maar waar gaat die groep mensen nu heen? Gerard besloot op onderzoek te gaan en kwamen even later weer terug. “Maan, kom, dit moet je zien!” Ik dacht dat de marmeren trap naar beneden naar een crypte zou leiden, maar we bleken in een tweede kerk terecht te komen, waar diensten gehouden werden! Ook hier waren ze al begonnen met de nog vrij kale zaal van fresco’s te voorzien.
Met deze grote kerk zijn ze trouwens pas in 1993 begonnen! Wauw, niet te geloven dat er in deze tijd nog zulke kapitale godshuizen gebouwd worden. Wij vonden het zeer indrukwekkend om hier te lopen. Wel verbaasden we ons over de plek van de kerk. Eromheen lag een groot braakliggend terrein met verdroogd gras en of grind. Daaromheen liep een weg en daarachter stonden ontzettend armoedige flats.
Bij het verlaten van de kerk, hebben we er nog een rondje omheen gelopen in de hoop de 4 gouden koepeltjes te zien, maar die waren er blijkbaar al weer afgehaald. Wel hadden we een prachtige blauwe lucht met roze strepen, omdat de zon net onderging. Gaaf!
Nu we toch in Podgorica waren en we niets van zigeuners of rare dingen op straat en bij de kerk hadden gezien, besloten we de stad zelf ook nog even in te gaan. Het zoeken naar een parkeerplaats had even wat voeten in de aarde, maar dankzij een tip van een agent en een tolkende winkelmedewerksters vonden we even later een prima parkeerplaats. Naast de vrijheidsbrug nota bene! En dat voor het schokkende bedrag van € 0,30 per uur. Niet te geloven!
De parkeerplaats is groot, deels nog braakliggend, er staat nog een stukje bos, ligt tegen het centrum aan, is rustig en ook nog bewaakt. Je begrijpt, dat wij hier mooi gaan overnachten! Na wat gegeten te hebben, werd de cabrio weer startklaar gemaakt en gingen we de Boulevard Svetog Petra eens opzoeken. Deze straat is het hart van het centrum waar mooie boetieks gevestigd zijn, de auto’s na 17.00 uur geweerd worden en er druk geflaneerd wordt. “Bedoelen ze die twee uitgebluste vrouwen op dat bankje, die ongeïnteresseerde verkoopster met gebleekt haar en gaten in haar spijkerbroek of de man van Pizzeria Calimero? Veel meer mensen hebben we daar namelijk niet zien lopen.
We hebben alle vier de straten van het centrum gehad inclusief het plein en het is ongelooflijk dat ze dit een stad noemen. Laat staan een hoofdstad? Het heeft helemaal niets. Geen mooie gebouwen, geen levendig plein, gewoon niets! Het grote plein was leeg, op een eenzame fontein met verlichting na. Wel waren er nog winkels open, maar de meeste hiervan waren drogisterijen en apotheken. Een paar winkels, een bioscoop, een bank, een postkantoor, wat snacktenten en een straatje met wat barretjes, waar we al snel terecht kwamen. Een hoog, klein, vierkant tafeltje en twee barkrukken die gelukkig steviger waren, dan ze eruitzagen. En daar zaten we dan op maandagavond op de stoep langs de geparkeerde auto’s aan een wijntje in Podgorica. De terrasjes zaten vol met overwegend jongeren. Er was gelukkig geen keiharde muziek, maar er struinden wel wat bedelende kinderen langs de tafeltjes. Negeren hielp hier verrassend snel. Eén meisje van negen liep achteloos weg en stak meteen een sigaretje op. Lieve hemel, ik ben 9, ik bedel en ik rook. Wat erg!
Na ons rode wijntje, dat ze hier helaas koud serveren, gingen wij ook weer richting camper. Maar eerst nog even een rondje over de oude en de nieuwe brug, die gezellig naast elkaar liggen. Wat hebben we ons hier verbaasd. Hoe kunnen ze dit in hemelsnaam een stad noemen, laat staan een hoofdstad? Tja, in de drankhandel waar we al vroeg in de avond terecht kwamen, keken ze ons al merkwaardig aan, toen we vroegen wat hier zoal te zien was. “Hoezo? Er is hier helemaal niets te zien!” Ik denk, dat ze gelijk hadden!
We waren de hoofdweg nog maar nauwelijks op gedraaid, of het was alweer zó mooi! Wat nu bergpassen in afgelegen delen van het land? Hier rijden we op dé doorgaande weg naar de hoofdstad Podgorica en het is zo gaaf! Al die mooie, hoge, met groen gestoffeerde bergen achter elkaar en laag onder ons de Moracarivier, die hier voor een schitterende canyon heeft gezorgd. Het is extra gaaf omdat we heel laag door die kloof rijden. Prachtig! Jammer, dat we haast nergens even kunnen stoppen om dit op de gevoelige plaat vast te leggen. Tja, dat is wel een nadeel van de drukke hoofdweg. Even stoppen is er niet bij. Er staan trouwens wel erg veel gedenkstenen met bloemen langs de weg….. Hoe dichter we Podgorica naderden, hoe meer stalletjes er weer langs de weg stonden. Ze zagen er tamelijk armoedig uit. We hebben het veel beter gezien. Hier alleen wat kratjes en soms een aftands parasolletje.
En wie had dat op de heenweg gedacht, dat wij toch naar Podgorica zouden gaan. Wij in ieder geval niet. We hebben in het hele land geen zigeuner gezien, we hebben ons overal veilig gevoeld en we willen toch eigenlijk wel iets van de hoofdstad zien. En al zeker van de grote Servisch-Orthodoxe kerk, waar we een plaatje op een kaartspel van zagen. Veel meer dan dat en de beroemde vrijheidsbrug zou er niet te zien zijn. De brug hadden we vorige week al van afstand gezien en na even zoeken en vragen vonden we ook de kerk. En raad eens? Daarvoor moesten we over dé brug van Podgorica.
We keken onze ogen uit in deze stad. Er stonden veel flats, waarvan bij sommigen de armoede er via de troosteloze balkons af droop. Er waren ook zat gewone huizen, de straten waren breed opgezet, maar het gevoel van een stad, laat staan een hoofdstad? Nee, dat hadden we niet.
Tegen 18.00 uur stonden we op een parkeerplaats vlakbij de grote, witte kerk. De kerk zag er van afstand heel mooi en indrukwekkend uit door zijn grootte en zijn flinke koepel, maar van dichtbij leek de voorgevel op een mix tussen heel oud en heel modern. Vreemd. De deur was metershoog en in de koperen platen waren prachtig met bijbelse taferelen gegraveerd. En binnen wisten we niet wat we zagen! Er was geen stukje wit te bekennen en alle muren en het plafond waren beschilderd met iconen tegen een goudkleurige achtergrond. De vloer was van marmer waar figuren ingelegd waren. Er was zelfs een fraaie mozaïek van de Ark van Noach ingelegd. Ook hier weer een kandelier en prachtige deuren.
Maar waar gaat die groep mensen nu heen? Gerard besloot op onderzoek te gaan en kwamen even later weer terug. “Maan, kom, dit moet je zien!” Ik dacht dat de marmeren trap naar beneden naar een crypte zou leiden, maar we bleken in een tweede kerk terecht te komen, waar diensten gehouden werden! Ook hier waren ze al begonnen met de nog vrij kale zaal van fresco’s te voorzien.
Met deze grote kerk zijn ze trouwens pas in 1993 begonnen! Wauw, niet te geloven dat er in deze tijd nog zulke kapitale godshuizen gebouwd worden. Wij vonden het zeer indrukwekkend om hier te lopen. Wel verbaasden we ons over de plek van de kerk. Eromheen lag een groot braakliggend terrein met verdroogd gras en of grind. Daaromheen liep een weg en daarachter stonden ontzettend armoedige flats.
Bij het verlaten van de kerk, hebben we er nog een rondje omheen gelopen in de hoop de 4 gouden koepeltjes te zien, maar die waren er blijkbaar al weer afgehaald. Wel hadden we een prachtige blauwe lucht met roze strepen, omdat de zon net onderging. Gaaf!
Nu we toch in Podgorica waren en we niets van zigeuners of rare dingen op straat en bij de kerk hadden gezien, besloten we de stad zelf ook nog even in te gaan. Het zoeken naar een parkeerplaats had even wat voeten in de aarde, maar dankzij een tip van een agent en een tolkende winkelmedewerksters vonden we even later een prima parkeerplaats. Naast de vrijheidsbrug nota bene! En dat voor het schokkende bedrag van € 0,30 per uur. Niet te geloven!
De parkeerplaats is groot, deels nog braakliggend, er staat nog een stukje bos, ligt tegen het centrum aan, is rustig en ook nog bewaakt. Je begrijpt, dat wij hier mooi gaan overnachten! Na wat gegeten te hebben, werd de cabrio weer startklaar gemaakt en gingen we de Boulevard Svetog Petra eens opzoeken. Deze straat is het hart van het centrum waar mooie boetieks gevestigd zijn, de auto’s na 17.00 uur geweerd worden en er druk geflaneerd wordt. “Bedoelen ze die twee uitgebluste vrouwen op dat bankje, die ongeïnteresseerde verkoopster met gebleekt haar en gaten in haar spijkerbroek of de man van Pizzeria Calimero? Veel meer mensen hebben we daar namelijk niet zien lopen.
We hebben alle vier de straten van het centrum gehad inclusief het plein en het is ongelooflijk dat ze dit een stad noemen. Laat staan een hoofdstad? Het heeft helemaal niets. Geen mooie gebouwen, geen levendig plein, gewoon niets! Het grote plein was leeg, op een eenzame fontein met verlichting na. Wel waren er nog winkels open, maar de meeste hiervan waren drogisterijen en apotheken. Een paar winkels, een bioscoop, een bank, een postkantoor, wat snacktenten en een straatje met wat barretjes, waar we al snel terecht kwamen. Een hoog, klein, vierkant tafeltje en twee barkrukken die gelukkig steviger waren, dan ze eruitzagen. En daar zaten we dan op maandagavond op de stoep langs de geparkeerde auto’s aan een wijntje in Podgorica. De terrasjes zaten vol met overwegend jongeren. Er was gelukkig geen keiharde muziek, maar er struinden wel wat bedelende kinderen langs de tafeltjes. Negeren hielp hier verrassend snel. Eén meisje van negen liep achteloos weg en stak meteen een sigaretje op. Lieve hemel, ik ben 9, ik bedel en ik rook. Wat erg!
Na ons rode wijntje, dat ze hier helaas koud serveren, gingen wij ook weer richting camper. Maar eerst nog even een rondje over de oude en de nieuwe brug, die gezellig naast elkaar liggen. Wat hebben we ons hier verbaasd. Hoe kunnen ze dit in hemelsnaam een stad noemen, laat staan een hoofdstad? Tja, in de drankhandel waar we al vroeg in de avond terecht kwamen, keken ze ons al merkwaardig aan, toen we vroegen wat hier zoal te zien was. “Hoezo? Er is hier helemaal niets te zien!” Ik denk, dat ze gelijk hadden!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
