32. Een beetje in het water gevallen
Door: Manuela
Blijf op de hoogte en volg Gerard en Manuela
03 Augustus 2008 | Macedonië, Novo Selo
De parkeerplaats, die aanvankelijk zo rustig leek, werd in de loop van de avond steeds drukker. Er bleek in het hotel een grote bruiloft gehouden te worden. Van ellende hebben we de camper om 1.00 ’s nachts nog maar ergens anders gezet. De volgende ochtend deden we het raam open en roken we meteen waar we stonden: zowat ín de plaatselijke vuilnisbelt… Tijd om te vertrekken, en wel nu!
Wat is het hier toch leuk rijden. Al die paard en wagens, ezeltjes, watermeloenverkopers en schapen-, koeien- en/of geitenhoeders vervelen me geen moment. En wat dacht je van een weiland vol vrolijke varkens? Nu nog een plek met fris water en ik ben weer helemaal blij.
Alsof ik op mijn wenken bediend werd, zagen we even later bordjes met ‘waterval’ erop. Ai, hoe toeristisch moet dit zijn, dat er een bord staat? Het bleek reuze mee te vallen, tenminste tot wij er waren. Daarna liep het halve dorp uit om te kijken wat een toerist zoal bij een waterval doet. Ze wisten niet wat ze zagen toen ik me er met kleren en al in liet vallen. Zeiknat dus, tot op mijn portemonnee aan toe. Maar wel lekker opgefrist.
Omdat we hier wel heel erg aangestaard werden, en drie jongens zowat letterlijk op mijn lip zaten, waren we snel weer vertrokken. Een kilometer verderop zou er nog een zijn. Hopelijk kunnen we daar wat langer blijven.
De weg er naar toe was giga steil en supersmal en het laatste gedeelte was gewoon een ordinair zandpad. Volgens de borden was het hier verboden voor trekkers en vrachtwagens. Maar je raadt al wat wij tegenkwamen…
In het bos was het ontzettend druk. De mensen kwamen vast niet voor de waterval zelf, want die stelde in dit jaargetijde niet zo gek veel voor. Deze was in aanleg weliswaar veel hoger en breder dan de vorige, maar er sijpelden slechts een paar miezerige straaltjes van af. Bovendien kon je er niet eens helemaal bijkomen. Jammer, want ik was al bijna weer opgedroogd.
Nee, de mensen kwamen hier in groten getale om met vrienden of familie te barbecueën. Kratten bier, frisdrank, flessen raki, het ging allemaal meteen de rivier in, die zowel als stromende ijskast, drink- als zwemgelegenheid diende.
Bovenin het bos was alles feestelijk versierd. Picknickhuisjes, bruggen, alles was met wit lint, strikken en wit en gele ballonen versierd. Er stonden lange feestelijk gedekte tafels, die er prachtig uitzagen. Het eten zag er ook goed uit. Mmm, zullen we vast aanschuiven? Wat een geweldige locatie om hier je trouwfeest te houden. In het bos, bij de waterval, lekker met z’n allen aan de prachtige tafels, brandende kaarsen en ook nog livemuziek. ’t Is dat we al getrouwd zijn, anders zou ik er hier zo voor tekenen.
Helaas werd het bruidspaar pas over een uur verwacht. Jammer, daar kunnen we niet meer op wachten. We moeten ook de grens nog over en je weet nooit hoe lang zoiets weer duurt. Hopelijk komen we de bruidsstoet niet tegen op de spannende en kilometerslange afdeling. Ai, dat kwamen we wel. En oh, wat was die stoet lang, er leek geen einde aan te komen. Nou ja, één voordeel: hebben we toch de bruid nog gezien.
We hadden een kleine grensovergang en niemand voor ons, waardoor het in principe snel zou kunnen gaan. Ware het niet, dat het Bulgaarse gedeelte over 8 haltes verspreid was. Bij de eerste post controleerden ze alleen de autopapieren en kreeg je een usb-stick mee die je bij ieder volgend hokje af moest geven. Van een netwerk hebben ze blijkbaar nog niet zoveel kaas gegeten. Maar nadat bij halte 8 alles goedgekeurd was, konden we dan toch het land in. De controle van de camper zelf besloeg maar 30 seconden. Mazzel dat de ene bewaker zat te racen en die andere haar koffie niet koud wilde laten worden.
Zodra we voorbij de weg naar Sofia waren, werd het gelijk weer rammelen. Je kunt wel merken dat we weer naar Gotche Delchev gaan. Dat was 4 jaar geleden ook al zo’n nachtmerrie. Supersteil en meer gaten dan weg. Lang leve de wegenbelasting.
Tjonge jonge, wat is het hier toch rommelig en druk. Overal vrachtwagens in de kant en half op de weg. Tig barretjes, kiosken en hopen mensen. Bah, wat een onrust. Is Bulgarije in 4 jaar tijd zo chaotisch geworden? Niet dus. We bleken al zowat in de rij voor de Griekse grens te staan. Waren we verdorie bijna het land alweer uit geweest. Goh, wat zouden we dan raar hebben staan kijken. We konden nog net bij een tankstation keren. We hadden ons bezoek aan Bulgarije toch wel iets langer dan 10 minuten gepland
Wat is het hier toch leuk rijden. Al die paard en wagens, ezeltjes, watermeloenverkopers en schapen-, koeien- en/of geitenhoeders vervelen me geen moment. En wat dacht je van een weiland vol vrolijke varkens? Nu nog een plek met fris water en ik ben weer helemaal blij.
Alsof ik op mijn wenken bediend werd, zagen we even later bordjes met ‘waterval’ erop. Ai, hoe toeristisch moet dit zijn, dat er een bord staat? Het bleek reuze mee te vallen, tenminste tot wij er waren. Daarna liep het halve dorp uit om te kijken wat een toerist zoal bij een waterval doet. Ze wisten niet wat ze zagen toen ik me er met kleren en al in liet vallen. Zeiknat dus, tot op mijn portemonnee aan toe. Maar wel lekker opgefrist.
Omdat we hier wel heel erg aangestaard werden, en drie jongens zowat letterlijk op mijn lip zaten, waren we snel weer vertrokken. Een kilometer verderop zou er nog een zijn. Hopelijk kunnen we daar wat langer blijven.
De weg er naar toe was giga steil en supersmal en het laatste gedeelte was gewoon een ordinair zandpad. Volgens de borden was het hier verboden voor trekkers en vrachtwagens. Maar je raadt al wat wij tegenkwamen…
In het bos was het ontzettend druk. De mensen kwamen vast niet voor de waterval zelf, want die stelde in dit jaargetijde niet zo gek veel voor. Deze was in aanleg weliswaar veel hoger en breder dan de vorige, maar er sijpelden slechts een paar miezerige straaltjes van af. Bovendien kon je er niet eens helemaal bijkomen. Jammer, want ik was al bijna weer opgedroogd.
Nee, de mensen kwamen hier in groten getale om met vrienden of familie te barbecueën. Kratten bier, frisdrank, flessen raki, het ging allemaal meteen de rivier in, die zowel als stromende ijskast, drink- als zwemgelegenheid diende.
Bovenin het bos was alles feestelijk versierd. Picknickhuisjes, bruggen, alles was met wit lint, strikken en wit en gele ballonen versierd. Er stonden lange feestelijk gedekte tafels, die er prachtig uitzagen. Het eten zag er ook goed uit. Mmm, zullen we vast aanschuiven? Wat een geweldige locatie om hier je trouwfeest te houden. In het bos, bij de waterval, lekker met z’n allen aan de prachtige tafels, brandende kaarsen en ook nog livemuziek. ’t Is dat we al getrouwd zijn, anders zou ik er hier zo voor tekenen.
Helaas werd het bruidspaar pas over een uur verwacht. Jammer, daar kunnen we niet meer op wachten. We moeten ook de grens nog over en je weet nooit hoe lang zoiets weer duurt. Hopelijk komen we de bruidsstoet niet tegen op de spannende en kilometerslange afdeling. Ai, dat kwamen we wel. En oh, wat was die stoet lang, er leek geen einde aan te komen. Nou ja, één voordeel: hebben we toch de bruid nog gezien.
We hadden een kleine grensovergang en niemand voor ons, waardoor het in principe snel zou kunnen gaan. Ware het niet, dat het Bulgaarse gedeelte over 8 haltes verspreid was. Bij de eerste post controleerden ze alleen de autopapieren en kreeg je een usb-stick mee die je bij ieder volgend hokje af moest geven. Van een netwerk hebben ze blijkbaar nog niet zoveel kaas gegeten. Maar nadat bij halte 8 alles goedgekeurd was, konden we dan toch het land in. De controle van de camper zelf besloeg maar 30 seconden. Mazzel dat de ene bewaker zat te racen en die andere haar koffie niet koud wilde laten worden.
Zodra we voorbij de weg naar Sofia waren, werd het gelijk weer rammelen. Je kunt wel merken dat we weer naar Gotche Delchev gaan. Dat was 4 jaar geleden ook al zo’n nachtmerrie. Supersteil en meer gaten dan weg. Lang leve de wegenbelasting.
Tjonge jonge, wat is het hier toch rommelig en druk. Overal vrachtwagens in de kant en half op de weg. Tig barretjes, kiosken en hopen mensen. Bah, wat een onrust. Is Bulgarije in 4 jaar tijd zo chaotisch geworden? Niet dus. We bleken al zowat in de rij voor de Griekse grens te staan. Waren we verdorie bijna het land alweer uit geweest. Goh, wat zouden we dan raar hebben staan kijken. We konden nog net bij een tankstation keren. We hadden ons bezoek aan Bulgarije toch wel iets langer dan 10 minuten gepland
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
