44. De heilige stad Perperikon
Door: Manuela
Blijf op de hoogte en volg Gerard en Manuela
11 Augustus 2008 | Bulgarije, Sofia
Voordat we weer in the middle of nowhere verdwenen, besloten we de tank in Ivaylovgrad nog even vol te gooien. Gelukkig kon je hier volgens de borden met visa betalen, anders was het feest niet doorgegaan. Afrekenen met zo’n kaart bleken ze echter nog nooit gedaan te hebben. Deze dame had hier absoluut geen Hollandse kaas van gegeten en probeerde de tankpas tevergeefs in de opening te stoppen waar het bonnetje uit zou moeten komen. Ondanks de ernaast hangende instructies lukte het afrekenen haar niet. Toen is Gerard maar achter de kassa gaan staan en heeft hij het haar geleerd en bij zichzelf afgerekend. Dit was best wel grappig.
Net toen we wegreden, werd er achter ons flink getoeterd. Wat nu weer? Bleek het die bewaker van Armira te zijn! Ik had het al eerder getypt, maar het schijnt nu toch echt waarheid te worden: we komen niet meer van die man af. Wie verwacht nu dat wij een stad verderop bekenden tegenkomen?
Na een hele tijd rijden kwamen we ’s avonds bij de ruïnes van de heilige stad Perperikon. Gelukkig was deze plek niet al te moeilijk te vinden. Gelukkig voor ons was er een grote parkeerplaats bij. Hoewel er geen bewaking was, besloten we toch maar hier te gaan overnachten. Het is al laat en bijna donker, dus niemand weet dat we hier staan.
De volgende dag hebben we de heuvel van Perperikon beklommen. Het pad was én steil én van grind. Ik vond het niet echt een geweldige combinatie. Ook was de route wel zeer onduidelijk aangegeven. Zelfs voor gevorderde speurneuzen, waar wij onszelf inmiddels wel toe rekenen. In principe was het simpel en een kwestie van volg de pijlen. Maar ja, dat die pijlen weggesleten, weggeregend of totaal overgroeit waren, had niemand erbij verteld. Misschien leuk voor een verjaardagspartijtje, maar ik vond het toch echt wat minder geslaagd. Ook de plattegrond was niet echt ‘up to date’. Kortom, we waren meteen vanaf het begin van de route al verdwaald. In plaats van via de machtige in de rotsen uitgehakte trappen het heilige complex te betreden, deden wij een rondje oerwoud er omheen en kwamen op een gegeven moment bij nummer 12 uit, wat meteen eindpunt van de wandeling was. Hier waren ontzettend veel archeologen en hulpjes aan het werk. Een stuk of honderd liepen er wel. De verhouding archeoloog : toerist was dan ook zo ongeveer 1 : 1.
Hoe bijzonder de plek ook was, ik kon er niet echt van genieten. Ik ging zowat kapot van de verzengende hitte op de kale rotsen en was compleet uitgeput. Mijn hart voelde totaal niet goed aan en ik zakte dan ook zo ongeveer door mijn hoeven. Ik vrees gevloerd te zijn door een zonnesteek. Tja, dat kun je hier misschien ook wel verwachten als je geen voedsel meeneemt om de vele goden die hier wonen gunstig te stemmen. We hadden gewoon weer een paar pakken stroopwafels mee moeten nemen! Helaas is dit uitstapje voor mij niet echt een feestje geworden. Hopelijk geniet ik nog een beetje als ik de foto’s vandaag of morgen terugzie. Maar eerst pauze, schaduw en water. Heel veel water!
De wateropslagplaatsen en de toren waren goed te herkennen. Bij de stenen opgang naar de stad konden we ons ook nog wel wat voorstellen, net als de poorten, de troon en de graven. Maar voor het altaar en de acropolis had je al beduidend meer fantasie nodig. Of misschien een magisch, hallucinerend godendrankje?
Geschiedenis:
De antieke stad Perperikon was volledig uitgehakt in de rotsen. Volgens archeologisch onderzoek is hier al mee begonnen rond 5000 voor Christus, en nee er staat geen nul teveel. De mensen uit het koperen tijdperk bouwden hier hun eerste heiligdom. Hun tempels waren gewone hutjes van takken bedekt met klei. Op de naakte, steile rotsen zetten de historische bewoners vazen met voedsel neer om hun Goden te behagen. Deze rituelen gingen door gedurende het gehele Bronzen tijdperk (3000 – 2000 voor Christus).
Door het ontwikkelen van ijzeren gebruiksvoorwerpen werd het mogelijk om in de rotsen te gaan hakken. Aan het eind van het Bronzen tijdperk (1800 -1200 BC) was er een reusachtige, ovalen hal uitgehakt met een geweldig rond altaar erin. Een bijna één kilometer lange rotsdoorgang met hoge stenen trappen leidde naar dit bijzondere complex. Op het plein bij het altaar voerde de priester heilige rituelen uit. Ze goten wijn op het altaar en staken het in brand. Uit de hoogte van de vlammen haalde de profeet zijn antwoorden.
In 378 kwam de bloei van deze stad tot een einde toen een aantal Gotische stammen het zuidelijke deel van de Balkan verwoestten en Perperikon volledig in de as legden. Zonde!
Net toen we wegreden, werd er achter ons flink getoeterd. Wat nu weer? Bleek het die bewaker van Armira te zijn! Ik had het al eerder getypt, maar het schijnt nu toch echt waarheid te worden: we komen niet meer van die man af. Wie verwacht nu dat wij een stad verderop bekenden tegenkomen?
Na een hele tijd rijden kwamen we ’s avonds bij de ruïnes van de heilige stad Perperikon. Gelukkig was deze plek niet al te moeilijk te vinden. Gelukkig voor ons was er een grote parkeerplaats bij. Hoewel er geen bewaking was, besloten we toch maar hier te gaan overnachten. Het is al laat en bijna donker, dus niemand weet dat we hier staan.
De volgende dag hebben we de heuvel van Perperikon beklommen. Het pad was én steil én van grind. Ik vond het niet echt een geweldige combinatie. Ook was de route wel zeer onduidelijk aangegeven. Zelfs voor gevorderde speurneuzen, waar wij onszelf inmiddels wel toe rekenen. In principe was het simpel en een kwestie van volg de pijlen. Maar ja, dat die pijlen weggesleten, weggeregend of totaal overgroeit waren, had niemand erbij verteld. Misschien leuk voor een verjaardagspartijtje, maar ik vond het toch echt wat minder geslaagd. Ook de plattegrond was niet echt ‘up to date’. Kortom, we waren meteen vanaf het begin van de route al verdwaald. In plaats van via de machtige in de rotsen uitgehakte trappen het heilige complex te betreden, deden wij een rondje oerwoud er omheen en kwamen op een gegeven moment bij nummer 12 uit, wat meteen eindpunt van de wandeling was. Hier waren ontzettend veel archeologen en hulpjes aan het werk. Een stuk of honderd liepen er wel. De verhouding archeoloog : toerist was dan ook zo ongeveer 1 : 1.
Hoe bijzonder de plek ook was, ik kon er niet echt van genieten. Ik ging zowat kapot van de verzengende hitte op de kale rotsen en was compleet uitgeput. Mijn hart voelde totaal niet goed aan en ik zakte dan ook zo ongeveer door mijn hoeven. Ik vrees gevloerd te zijn door een zonnesteek. Tja, dat kun je hier misschien ook wel verwachten als je geen voedsel meeneemt om de vele goden die hier wonen gunstig te stemmen. We hadden gewoon weer een paar pakken stroopwafels mee moeten nemen! Helaas is dit uitstapje voor mij niet echt een feestje geworden. Hopelijk geniet ik nog een beetje als ik de foto’s vandaag of morgen terugzie. Maar eerst pauze, schaduw en water. Heel veel water!
De wateropslagplaatsen en de toren waren goed te herkennen. Bij de stenen opgang naar de stad konden we ons ook nog wel wat voorstellen, net als de poorten, de troon en de graven. Maar voor het altaar en de acropolis had je al beduidend meer fantasie nodig. Of misschien een magisch, hallucinerend godendrankje?
Geschiedenis:
De antieke stad Perperikon was volledig uitgehakt in de rotsen. Volgens archeologisch onderzoek is hier al mee begonnen rond 5000 voor Christus, en nee er staat geen nul teveel. De mensen uit het koperen tijdperk bouwden hier hun eerste heiligdom. Hun tempels waren gewone hutjes van takken bedekt met klei. Op de naakte, steile rotsen zetten de historische bewoners vazen met voedsel neer om hun Goden te behagen. Deze rituelen gingen door gedurende het gehele Bronzen tijdperk (3000 – 2000 voor Christus).
Door het ontwikkelen van ijzeren gebruiksvoorwerpen werd het mogelijk om in de rotsen te gaan hakken. Aan het eind van het Bronzen tijdperk (1800 -1200 BC) was er een reusachtige, ovalen hal uitgehakt met een geweldig rond altaar erin. Een bijna één kilometer lange rotsdoorgang met hoge stenen trappen leidde naar dit bijzondere complex. Op het plein bij het altaar voerde de priester heilige rituelen uit. Ze goten wijn op het altaar en staken het in brand. Uit de hoogte van de vlammen haalde de profeet zijn antwoorden.
In 378 kwam de bloei van deze stad tot een einde toen een aantal Gotische stammen het zuidelijke deel van de Balkan verwoestten en Perperikon volledig in de as legden. Zonde!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
