107. Logica is hier niet te vinden
Door: Manuela
Blijf op de hoogte en volg Gerard en Manuela
02 Oktober 2008 | Turkije, Ani
We besloten om niet meer weg te rijden en hier nog lekker een nachtje te blijven. Zo’n toplocatie (strak tegenover de ingang en voor het huis van de architect) vind je niet snel meer. We waren nog maar net bij de camper of de architect kwam er ook aanlopen. Op onze vraag of we hier weer konden slapen, moest hij ontkennend antwoorden. Eerst geloofden we hem niet. “Hoezo? Gisteren kon het toch ook?” Hij beweerde bezoek van de jandarma’s gehad te hebben en van hen moesten wij weg. Wat zijn het toch ook een bureaucratische klojo’s. Wat kan het voor kwaad dat we bij iemand naast z’n huis staan? Het is nota bene zijn eigendom!? Maar ja, als de jandarma nee zegt, kun je hoog en laag springen, je moet toch weg. Hier zijn ze bovendien extra streng omdat Ani strak tegen de Armeense grens aanligt. Dus moesten wij als de sodemieter opruimen, want we hadden nog maar een uurtje om een nieuw plekje te gaan vinden. We hadden er stevig de balen in.
Rijdend door het dorp, dat strak tegen Ani aangebouwd is, hadden we het echter alweer naar ons zin. Het blijft zó ontzettend fotogeniek. Gelukkig waren de meeste mensen totaal niet opdringerig. Iedereen, van jong tot oud zwaaide vriendelijk terug en foto’s maken vonden ze niet erg. Dat viel dan gelukkig weer mee. Ook zagen we weer heel wat haviken. Zelfs eentje, die stil zat langs de weg. Tjonge, van dichtbij zijn ze toch best groot! Gaaf om er zoveel te zien.
Nog net voor het licht uitging, dat wordt trouwens steeds vroeger, vonden we een plekje bij een Koerdisch tankstation. Slapen was oké. We kregen ook gelijk thee aangeboden, maar stroom hadden ze niet. Hoe kon die TV dan aanstaan? Ik zag niemand op een hometrainer eronder zitten om stroom op te wekken?
We vonden de mensen hier niet echt aardig. Maar ja, we verwachten niet dat ze ons vannacht iets aan zullen doen en we hebben eigenlijk geen keus. Het is hartstikke donker en we kunnen geen pap meer zeggen. Tjonge, jonge, wat een dag! We hebben bijna 2 Gb volgeschoten, wat overeenkomt met zo’n 500 foto’s! Helaas konden we ze niet bekijken, want de accu was leeg. Jammer!
Rijdend door het dorp, dat strak tegen Ani aangebouwd is, hadden we het echter alweer naar ons zin. Het blijft zó ontzettend fotogeniek. Gelukkig waren de meeste mensen totaal niet opdringerig. Iedereen, van jong tot oud zwaaide vriendelijk terug en foto’s maken vonden ze niet erg. Dat viel dan gelukkig weer mee. Ook zagen we weer heel wat haviken. Zelfs eentje, die stil zat langs de weg. Tjonge, van dichtbij zijn ze toch best groot! Gaaf om er zoveel te zien.
Nog net voor het licht uitging, dat wordt trouwens steeds vroeger, vonden we een plekje bij een Koerdisch tankstation. Slapen was oké. We kregen ook gelijk thee aangeboden, maar stroom hadden ze niet. Hoe kon die TV dan aanstaan? Ik zag niemand op een hometrainer eronder zitten om stroom op te wekken?
We vonden de mensen hier niet echt aardig. Maar ja, we verwachten niet dat ze ons vannacht iets aan zullen doen en we hebben eigenlijk geen keus. Het is hartstikke donker en we kunnen geen pap meer zeggen. Tjonge, jonge, wat een dag! We hebben bijna 2 Gb volgeschoten, wat overeenkomt met zo’n 500 foto’s! Helaas konden we ze niet bekijken, want de accu was leeg. Jammer!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
